Καλημέρα σε όλους! (Πριν λίγο ξύπνησα, άρα είναι ακόμα μέρα). Χθες και σήμερα είμαι λίγο πελαγωμένος, οπότε θα καταφύγω σε σας, αγαπητοί αναγνώστες, για να βρω μια κάποια λύση στο δράμα μου. 

Λοιπόν, επειδή το Σάββατο παίζω μουσική σε ένα πάρτυ στο Πανεπιστήμιο και έχω κολλήσει λίγο με την playlist, θα ήθελα τη συνδρομή σας. Πείτε μου το αγαπημένο σας τραγούδι, κάτι που να σας ανεβάζει, μια μικρή playlist, ό,τι θα ακούγατε και θα σας έκανε να χτυπιέστε... Έχω τόσα πολλά τραγούδια, που μου αρέσουν όλα και δυσκολεύομαι να διαλέξω... ¶ντε, θα σας κάνω και αφιέρωση!!
Προτιμώ κάτι σε ροκιά αν γίνεται, αλλά express yourselves από tribal μέχρι τσιφτετέλια αν θέλετε. Μπορείτε να μου στείλετε e-mail, αν θέλετε να προτείνετε Βέρα Λάμπρου και ντρέπεστε, στο  just2funky@gmail.com. Θα μείνει μεταξύ μας...

Τραγούδι που ανακάλυψα πρόσφατα και θα το παίξω σίγουρα, είναι:
Στάθης Δρογώσης - Η Αλίκη
 Αφιερωμένο εξαιρετικά!!!

Η ιστορία μου ξεκινάει τελείως ξαφνικά. Γιατί, καθώς έπινα μια μέρα το ποτό μου, ήσυχα και ωραία, σκάει sms.

«Γειά, τι κάνεις? Με λένε Σωτήρη. Σε είδα μια μέρα έξω και μου άρεσες πολύ. Δεν περιμένω να μου απαντήσεις και δεν ξέρω γιατί σου στέλνω αυτό το μήνυμα, απλά θέλω να σου πω ότι μου αρέσεις και θα ήθελα να γνωριστούμε καλύτερα. Καλά να περνάς. Φιλιά»

Μπορώ να πω ότι έπαθα σοκ. Πρώτη φορά μου συνέβαινε, να μου στείλει κάποιος άγνωστος μήνυμα. Και πού στο διάολο ήξερε αυτός ότι εγώ γουστάρω αγοράκια? Και πού με είδε? Και, κυρίως, πού βρήκε το κινητό μου? Αφού ξεπέρασα το αρχικό πατατράκ, απαντάω στο μήνυμα.

«Ευχαριστώ πολύ, Σωτήρη. Με κολακεύεις πολύ με το μήνυμά σου... Δεν έχω πρόβλημα, θα το κανονίσουμε κάποια στιγμή. Θα σου στείλω μήνυμα αν είναι. Φιλιά, Billy»

Βέβαια, το πραγματικό μήνυμα που ήθελα να γράψω είναι:

«Είμαι γαμάτος, έτσι? Δεν είσαι ο πρώτος που με προσέχει, ούτε ο τελευταίος. Απλά, δε γουστάρω να πηγαίνω με τον καθένα, φιλαράκι. Γι' αυτό, αν μου καβλώσει, θα σου στείλω μήνυμα... Φιλιά, Billy»

Ναι ναι ναι, είμαι ψωνάρα, σας το έχω πει άλλωστε. Είχα τέτοιο boost αυτοπεποίθησης εκείνη τη μέρα, που όλο το υπόλοιπο βράδυ την έπεσα σε ότι κινούταν και ανέπνεε στο τραπέζι μας. Γυναίκες, άντρες, απ' όλα είχε ο μπαξές.

Από το Σωτήρη έκανα καιρό να ξανακούσω... Ώσπου μετά από ένα μήνα περίπου, πήγα για καφέ στο φίλο μου, το Χρήστο. Ο Χρήστος είναι gay, από τα άτομα που συμπαθώ πολύ και γι'αυτό προτίμησα να μείνουμε φίλοι. Δεν ήθελα να τα πληγώσω, ούτε να πληγωθώ από αυτά. Δε θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, σε κάποια στιγμή μου το ξεφουρνίζει.

«Ξέρεις, κάνω παρέα με το Σωτήρη τώρα, πολύ καλό παιδί. Σε είδε έξω και του άρεσες, γι' αυτό του έδωσα το κινητό σου. Μου είπε ότι σου έστειλε sms αλλά δεν μιλήσαμε γι' αυτό.»

Απέφυγα με δεξιοτεχνία τη συζήτηση, είχα βρει τον ένοχο. Σε κάποια φάση που βλέπαμε φωτογραφίες στον υπολογιστή του, τον βλέπω με έναν τύπο. «Να, αυτός είναι ο Σωτήρης» μου λέει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα. Συμπαθητική φυσιογνωμία, αλλά δε μου άρεσε πολύ. Για ένα γαμήσι θα ήταν μια χαρά, αλλά μέχρι εκεί. Και προχωρήσαμε με τις φωτογραφίες...

Ώσπου, με το χειρότερο τρόπο, έμαθα ότι το παλικαράκι, απλά, δεν έχει φωτογένεια. Η συνέχεια διαδραματίζεται μετά από άλλον ένα μήνα. Εκεί που ήμουν με το Χρήστο και τα πίναμε, βλέπω ένα μαναράκι να μπαίνει στο μαγαζί. Πριν προλάβω να πω «Τι ωραίο μωρό αυτός!!!», βλέπω το Χρήστο να το χαιρετάει. Έρχεται στο τραπέζι μας και αρχίζει να μιλάει με το Χρήστο, ενώ εγώ είχα μείνει μαλάκας. Ή δε με κατάλαβε, ή με αγνοούσε λίγο. Ώσπου του συστήνομαι.

«Γεια, είμαι ο Billy.»

«Χάρηκα, Σωτήρης.»

Και συνέχισε να μιλάει με το φίλο του.

Εγώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να με προσέξει, αλλά μάταια. Κάθε φορά που τον ρωτούσα κάτι, μου απαντούσε μονολεκτικά και γυρνούσε στο Χρήστο για να πουν καμιά μαλακία και να χαζογελάσουν. Εγώ, φυσικά, σκύλιαζα με τη μαλακία μου, αλλά έκανα τον Κινέζο. Μη καρφωθούμε κιόλας.

Για λίγο καιρό επιδίωκα να βγαίνουμε με το Χρήστο και το Σωτήρη. Εγώ διακριτικός, όπως πάντα, να του μιλάω χαλαρά και αυτός να με κλάνει λίγο... Μόνο που δεν τον καβάλησα εκείνες τις μέρες. Καταπίεζα πολλές ορμές μου, όπως να του χιμήξω καταμεσής στο πουστόμπαρο (μη με παρεξηγήσετε, αλλά τα γουστάρω τα πουστόμπαρα) και να τον βιάσω. Το κακό είναι ότι είμαι μεγάλος κλανιάρης και δεν του όρμηξα. Το καλό είναι ότι κάτι θα κατάλαβε ο άνθρωπος. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν μια φίλη μου με ρώτησε ένα όμορφο βράδυ:

«Γουστάρεις Σωτήρη, ε?»

«Πώς το κατάλαβες ρε γατόνι?»

«Σας είδα τις προάλλες. Μόνο που δεν του τον έτριψες στη μούρη»

Ο κόσμος το' χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι... Τι άλλο να κάνω, ο δόλιος, για να τον ρίξω?

Συνεχίζεται.... (Είμαι πολύ λιάρδα για να γράψω)

Soundtrack:  PJ Harvey - To Bring You My Love
                             Remedios Silva - Naci En Alamo
                             Massive Attack & Madonna - I Want You
                             Bjork - Come To Me
                             Human League - Don't You Want Me?

Το παρακάτω κείμενο πιθανόν να το ξέρετε πολλοί, αλλά το βρήκα πάλι πρόσφατα και, μιας που είναι επίκαιρο, σας το παρουσιάζω... Εϊναι, υποτίθεται, η έκθεση μιας μαθήτριας του δημοτικού, με θέμα "Η 28η Οκτωβρίου". Enjoy!!

Έκθεση: «Η 28η Οκτωβρίου»

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η
29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει
άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει
Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και
παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε
Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί
ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μού είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι
Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν
και οι μύξες του.
 
Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί
έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν
πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα
πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να
μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου.
Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η
Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η
Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα
γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και
μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη
μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου
πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη
την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο
Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει
πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για
δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον
ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι
εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ».

Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και
τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό
αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. ?μα θέλεις να χαρίσεις κάτι
το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την
Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη.

Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί
δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε
γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει
«μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και μετά πέρασε η 28η Οκτωβρίου και μπήκανε άλλοι μήνες άσχετοι και διώξαμε
τους Ιταλούς και μπήκανε οι Τούρκοι. Όχι, λάθος, Θάνο, μου δίνεις τη γόμα
σου; Μπήκανε οι Γερμανοί. Μπήκανε οι Γερμανοί και η γιαγιά μου έκλεισε τα
παντζούρια για να μην τους βλέπει και τους έβλεπε κρυφά από τις γρίλιες και
την έπιασε η μαμά της και την έδειρε. Κι άλλοι άνθρωποι κλείσανε τα
παντζούρια γιατί τους σιχαίνονταν. Κι εγώ σιχαίνομαι το γάλα άμα κάνει πέτσα.

Και όλοι οι Γερμανοί ήτανε χάλια, αλλά ο πιο χάλια απ' όλους ήτανε ο
Παλαιών Πατρών Γερμανός. Αυτός ήτανε από μητέρα Πατρινιά, πατέρα Γερμανό
και το μικρό του όνομα ήταν «Παλαιών» και δεν ξέρω πότε γιορτάζει ούτε αν
του φέρνανε δώρα. Αυτός πήγαινε μπροστά μπροστά και είχε μια ελληνική
σημαία και την έσκισε και την πέταξε και την πάτησε και την έφτυσε. Και
μετά πήρε μια γερμανικιά, πιο σιδερωμένη και μετά πήγε στην Ακρόπολη και
την έβαλε στην Ακρόπολη. Και ένα παιδί θύμωσε πάρα πολύ και πήγε με ένα
φίλο του και την έβγαλε και την πέταξε στο κεφάλι ενός περαστικού. Και τον
φίλο του τον λέγανε Σάντσο και το παιδί Απόστολο Γκλέτσο και μετά επειδή
ήτανε τόσο γενναίος, οι άνθρωποι θέλανε να τον κάνουνε υπερνομάρχη, αλλά
κάνανε μια κυρία Φώφη.

Και μετά δεν ήτανε πια 28η Οκτωβρίου και όλοι πεινάγανε και τρώγανε γάτες.
Εμείς έχουμε μια γάτα τη Λουλού, αλλά δεν την τρώμε γιατί την αγαπάμε, αλλά
γιατί είναι πολύ νευρικιά και τη φοβόμαστε. Κι εκτός από γάτες σκοτώσανε
και τον αδελφό της γιαγιάς μου πάνω σε ένα βουνό που νομίζω ότι ήτανε ο
Παρνασσός χωρίς τις πίστες. Και μετά περάσανε τα χρόνια και οι Γερμανοί δεν
θυμάμαι πώς φύγανε. Ή τους διώξαμε ή μας βαρέθηκαν.

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου
αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη
η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που
σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.

Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως
εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε.
Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το
ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην
ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και
ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

Sorry αν είμαι λίγο κλέφτης. Next time, δικό μου κείμενο. Μέχρι τότε φιλιά!!

Soundtrack: "Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν.." (δεν ξέρω ποιος το λέει)

                           Σοφία Βέμπο - Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

Guten Morgen!! Σήμερα είπα να μη βγω από το σπίτι, καθότι τις τελευταίες μέρες γίνομαι κάθε βράδυ λιάρδα. Πώς τα καταφέρνω, μη με ρωτάτε.... Οπότε, θα γράψω καμιά βλακεία στο blog, αφού είναι το πιο ενδιαφέρον που μπορώ να κάνω.

Είδα τηλεόραση σήμερα, μετά από πολύ καιρό. Την προσοχή μου τράβηξαν 3 εκπομπές.

Α) Ο Αθέατος Κόσμος του Χαρδαβέλλα, ο οποίος πρόβαλλε ένα βιντεάκι από κρυφή κάμερα, το οποίο έδειχνε τη σεξουαλική παρενόχληση οχτάχρονου κωφάλαλου παιδιού, από τον εργοθεραπευτή του. Το θέαμα πλαισίωναν οι μαρτυρίες της αλαφιασμένης, εκτός εαυτού, μητέρας, η οποία φώναζε ότι θα σκοτώσει τον παιδεραστή. Το πάνελ αποτελούσαν, μεταξύ άλλων, ένας παπάς και ένας αοιδός, ονόματι Δασκουλίδης. Και ερωτώ: Γιατί μερικοί άνθρωποι αφήνουν την προσωπική τους ζωή να γίνει τσίρκο? Λίγη αξιοπρέπεια δεν έχουν? Ο Χαρδαβέλλας πώς θα βοηθήσει? Ο παπάς, ο οποίος έσκουζε «Φρίκη, γρίκη!» τι δουλειά είχε στο πάνελ? Όχι ότι μου φταίει ο καημένος ο παππούλης, αλλά παιδεραστικά κρούσματα από παπάδες υπάρχουν άπειρα. Οπότε, μάλλον ήθελαν τη φωνή της εμπειρίας. Για το Δασκουλίδη, no comment.

Β) Το 8 ΟΛΑ. Ανάμεσα στα highlights, η Έφη Θώδη να παρουσιάζει ένα καινούριο τραγούδι, κάτι σαν λαϊκή μπαλάντα. Κι εκεί που χαίρεσαι, μιας και λέει ένα τραγούδι στα μέτρα της, ακόμα και άθλιο, και μπορεί να γλιτώσει από το ρεζιλίκι και εμείς από αυτήν, αρχίζει ένα αγγλόφωνο(?) κομμάτι (??), που κάτι λέει για mystery. Disco θα το έλεγα, οπότε μάλλον ήταν διασκευή. Λογικά, αν ήταν δικό της, θα είχε ένα R n' B groove, τύπου Timbaland (αυτόν τον μιμήθηκε κανείς στα εγχώρια ή όχι ακόμα?) Έτερο highlight, ένας τύπος να διαλαλεί ότι τα ούρα είναι θεραπευτικά και να συμβουλεύει μια γυναίκα,(μέσω τηλεφωνικής σύνδεσης) νε πλένεται κάθε πρωί με τα ούρα της και να πίνει και ένα κουταλάκι της σούπας. Oh dear, η ουρολαγνεία γίνεται mainstream. Μεγαλύτερο highlight ήταν, φυσικά,  η Σάσα. (Μη ρωτήσετε ποια)

Γ) Είδα Λιακόπουλο για πρώτη φορά. Τέλος!!

Η σκυτάλη στον planet60 για σχόλια και συνεχίζουμε...

Η αλήθεια είναι ότι έχω χαθεί λίγο από την επικαιρότητα. Ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, διαβάζω blogs (θα σας πω άλλη φορά τα αγαπημένα μου), ψάχνω μουσική, διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες. Τελευταία είδα το La Vie En Rose, με τη ζωή της Edith Piaf, το οποίο οφείλω να ομολογήσω ότι με γοήτευσε, ιδιαίτερα το soundtrack. ¶λλη ταινία που με γοήτευσε ήταν το Clockwork Orange (Κουρδιστό Πορτοκάλι), αλλά και το Salo του Pasolini, για εντελώς διαφορετικούς λόγους η καθεμία. Τις προτείνω ανεπιφύλακτα, την τελευταία σε γερά νεύρα.

Από μουσική τώρα, το έχω γυρίσει λίγο σε Goldfrapp, Massive Attack, Air, Morcheeba και... Kylie Minogue. Το νέο της single δεν παίζεται, καθώς και ένα ακυκλοφόρητο (εντελώς gay anthem) κομμάτι, που λέει "Everytime the cat's away, all the boys come out to play..." Πλάκα δεν έχει? Επίσης, η Kylie ομορφαίνει όσο περνάει ο καιρός.

Τέλος, να σας ενημερώσω ότι είμαι επιεικώς αγάμητος, αφού έχω 2 εβδομάδες περίπου να κάνω σεξ. Ένας φίλος μου λέει ότι σοβαρεύτηκα επιτέλους αφού δεν πηδιέμαι με όποιο δίποδο βρίσκω, αλλά εγώ το εντάσσω στα πλαίσια μιας γενικότερης βαρεμάρας μου διακατέχει το «είναι» μου, αυτή την περίοδο. Όχι ότι δε θέλω βέβαια. Νομίζω τα alter ego μου ερωτεύτηκαν ταυτόχρονα. Το straight με μία πρωτοετή στη σχολή μου, η οποία μάλλον έχει γκόμενο (θα χωρίσει, πού θα πάει?) και το gay με έναν τύπο που παίζει drums σε ένα μικρό συγκρότημα. Με τζίβες είναι, οπότε πιθανότατα θα βρωμάει, αλλά θα το ξεπεράσουμε.... Θα τα βάλουμε και στη μύτη τα μανταλάκια, στην τελική, αν χρειαστεί. I'm in love!!

Κλείνω με τα 10 + 1 αγαπημένα μου τραγούδια για την εβδομάδα...

Ciccone Youth - Into The Groove
Editors - Bones
Maceo & The Macks - Soul Power '74
Massive Attack - Superpredators (Metal Postcard)
Kylie Minogue - 2Hearts
Estrella Morente - Volver
Muse - Knights Of Cydonia
PJ Harvey - To Bring You My Love
Siouxsie - Into A Swan
The Jesus And Mary Chain - The Hardest Walk
Veto - Can You See Anything?

Είναι αλφαβητικά. Ό,τι να 'ναι, ε?

Υ.Γ. Ερώτημα για σκέψη και συλλογισμό. Γιατί όσους φαντάρους ξέρω (ή όσους προετοιμάζονται για φανταριλίκι) τους πιάνει μια απίστευτη μιζέρια? (αναμένατε ποστ) Καλή σας μέρα!!