Η ιστορία μου ξεκινάει τελείως ξαφνικά. Γιατί, καθώς έπινα μια μέρα το ποτό μου, ήσυχα και ωραία, σκάει sms.
«Γειά, τι κάνεις? Με λένε Σωτήρη. Σε είδα μια μέρα έξω και μου άρεσες πολύ. Δεν περιμένω να μου απαντήσεις και δεν ξέρω γιατί σου στέλνω αυτό το μήνυμα, απλά θέλω να σου πω ότι μου αρέσεις και θα ήθελα να γνωριστούμε καλύτερα. Καλά να περνάς. Φιλιά»
Μπορώ να πω ότι έπαθα σοκ. Πρώτη φορά μου συνέβαινε, να μου στείλει κάποιος άγνωστος μήνυμα. Και πού στο διάολο ήξερε αυτός ότι εγώ γουστάρω αγοράκια? Και πού με είδε? Και, κυρίως, πού βρήκε το κινητό μου? Αφού ξεπέρασα το αρχικό πατατράκ, απαντάω στο μήνυμα.
«Ευχαριστώ πολύ, Σωτήρη. Με κολακεύεις πολύ με το μήνυμά σου... Δεν έχω πρόβλημα, θα το κανονίσουμε κάποια στιγμή. Θα σου στείλω μήνυμα αν είναι. Φιλιά, Billy»
Βέβαια, το πραγματικό μήνυμα που ήθελα να γράψω είναι: «Είμαι γαμάτος, έτσι? Δεν είσαι ο πρώτος που με προσέχει, ούτε ο τελευταίος. Απλά, δε γουστάρω να πηγαίνω με τον καθένα, φιλαράκι. Γι' αυτό, αν μου καβλώσει, θα σου στείλω μήνυμα... Φιλιά, Billy»
Ναι ναι ναι, είμαι ψωνάρα, σας το έχω πει άλλωστε. Είχα τέτοιο boost αυτοπεποίθησης εκείνη τη μέρα, που όλο το υπόλοιπο βράδυ την έπεσα σε ότι κινούταν και ανέπνεε στο τραπέζι μας. Γυναίκες, άντρες, απ' όλα είχε ο μπαξές.
Από το Σωτήρη έκανα καιρό να ξανακούσω... Ώσπου μετά από ένα μήνα περίπου, πήγα για καφέ στο φίλο μου, το Χρήστο. Ο Χρήστος είναι gay, από τα άτομα που συμπαθώ πολύ και γι'αυτό προτίμησα να μείνουμε φίλοι. Δεν ήθελα να τα πληγώσω, ούτε να πληγωθώ από αυτά. Δε θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, σε κάποια στιγμή μου το ξεφουρνίζει. «Ξέρεις, κάνω παρέα με το Σωτήρη τώρα, πολύ καλό παιδί. Σε είδε έξω και του άρεσες, γι' αυτό του έδωσα το κινητό σου. Μου είπε ότι σου έστειλε sms αλλά δεν μιλήσαμε γι' αυτό.» Απέφυγα με δεξιοτεχνία τη συζήτηση, είχα βρει τον ένοχο. Σε κάποια φάση που βλέπαμε φωτογραφίες στον υπολογιστή του, τον βλέπω με έναν τύπο. «Να, αυτός είναι ο Σωτήρης» μου λέει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα. Συμπαθητική φυσιογνωμία, αλλά δε μου άρεσε πολύ. Για ένα γαμήσι θα ήταν μια χαρά, αλλά μέχρι εκεί. Και προχωρήσαμε με τις φωτογραφίες...
Ώσπου, με το χειρότερο τρόπο, έμαθα ότι το παλικαράκι, απλά, δεν έχει φωτογένεια. Η συνέχεια διαδραματίζεται μετά από άλλον ένα μήνα. Εκεί που ήμουν με το Χρήστο και τα πίναμε, βλέπω ένα μαναράκι να μπαίνει στο μαγαζί. Πριν προλάβω να πω «Τι ωραίο μωρό αυτός!!!», βλέπω το Χρήστο να το χαιρετάει. Έρχεται στο τραπέζι μας και αρχίζει να μιλάει με το Χρήστο, ενώ εγώ είχα μείνει μαλάκας. Ή δε με κατάλαβε, ή με αγνοούσε λίγο. Ώσπου του συστήνομαι.
«Γεια, είμαι ο Billy.»
«Χάρηκα, Σωτήρης.»
Και συνέχισε να μιλάει με το φίλο του.
Εγώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να με προσέξει, αλλά μάταια. Κάθε φορά που τον ρωτούσα κάτι, μου απαντούσε μονολεκτικά και γυρνούσε στο Χρήστο για να πουν καμιά μαλακία και να χαζογελάσουν. Εγώ, φυσικά, σκύλιαζα με τη μαλακία μου, αλλά έκανα τον Κινέζο. Μη καρφωθούμε κιόλας.
Για λίγο καιρό επιδίωκα να βγαίνουμε με το Χρήστο και το Σωτήρη. Εγώ διακριτικός, όπως πάντα, να του μιλάω χαλαρά και αυτός να με κλάνει λίγο... Μόνο που δεν τον καβάλησα εκείνες τις μέρες. Καταπίεζα πολλές ορμές μου, όπως να του χιμήξω καταμεσής στο πουστόμπαρο (μη με παρεξηγήσετε, αλλά τα γουστάρω τα πουστόμπαρα) και να τον βιάσω. Το κακό είναι ότι είμαι μεγάλος κλανιάρης και δεν του όρμηξα. Το καλό είναι ότι κάτι θα κατάλαβε ο άνθρωπος. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν μια φίλη μου με ρώτησε ένα όμορφο βράδυ:
«Γουστάρεις Σωτήρη, ε?»
«Πώς το κατάλαβες ρε γατόνι?»
«Σας είδα τις προάλλες. Μόνο που δεν του τον έτριψες στη μούρη»
Ο κόσμος το' χει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι... Τι άλλο να κάνω, ο δόλιος, για να τον ρίξω?
Συνεχίζεται.... (Είμαι πολύ λιάρδα για να γράψω)
Soundtrack: PJ Harvey - To Bring You My Love
Remedios Silva - Naci En Alamo
Massive Attack & Madonna - I Want You
Bjork - Come To Me
Human League - Don't You Want Me? | 
